Chuckie's Column

Niks Mystery Land...

In 2004 vroeg Duncan of wij naast Innercity ook een stage wilde hosten op Mystery Land. Ik dacht: 'Die gast ziet ze nu echt vliegen! Wat heb ik - of all people - te zoeken op een festival?' Een buitenfestival betekende voor mij toen: stampen in de modder, koude hotdogs en nat van het bier door andere dronken feestgangers. Het succes van Innercity was net achter de rug en we vonden het wel best zo. We wilden niet moeilijk doen op een modderig buitenterrein waar mijn doelgroep niet het risico wilde lopen om vieze sneakers te krijgen of - nog erger - doorweekt van de regen voor een podium te moeten staan. Nope, dat was totaal niet ons ding. Maar goed, ID&T wist mij te overtuigen om het toch te proberen, want overtuigen kunnen ze wel bij ID&T. De eerste keer Mystery Land was een openbaring, zo slecht was een buitenfestival eigenlijk niet. Sterker nog, het was erg dik en prachtig opgezet qua sfeer en decoratie. Alle tenten puilden werkelijk uit z’n voegen. Dat gold helaas niet voor onze stage. ‘Ik had toch gelijk!’. Wij kregen onze aanhang niet zomaar overtuigd voor Mystery Land en de vaste Mystery Land bezoekers snapten onze interpretatie van muziek totaal niet. De meesten liepen onze tent strak voorbij. Een enkeling die onze tent in durfde te komen vond het volgens mij wel oké maar liep uiteindelijk toch liever door naar een drukkere stage. Daar stonden we dan, met nog vrij onbekende artiesten in een kille, praktisch lege tent met een handjevol mensen die we wel zo gek hadden gekregen. Onze tent was in mijn ogen eerder een flop dan een succes, maar er was geen weg meer terug en ‘the show must go on!’. Ik ben geen deejay geworden om weg te lopen wanneer er weinig mensen zijn dus mijn stage collega’s en ik hebben een partij moeten zwoegen om in ieder geval de mensen die toch voor ons gekomen waren een fantastische dag te bezorgen. Een hele lange dag verder werden wij rond half elf 's avonds eindelijk uit ons lijden verlost door de stage manager. Er stond nog een kleine afterparty gepland, vertelde hij ons en met loodzware benen liepen we met het schaamrood op onze wangen richting onze vernedering. Het eerste wat ik dacht toen ik naar binnen liep was ‘Godverdomme daar heb je Duncan ook weer!' Ik probeerde hem nog te ontwijken maar hij liep recht op ons af met een big smile en zei: "goed gedaan jongens, en nu volhouden!"

Maakt hij een grap ofzo? Maakt hij zijn naam als ‘grenzeloze visionair’ nu officieel waar? Maar nee, hij stond volledig achter ons en geloofde dat het tijd nodig had. Dronken van de whisky en uiteindelijk toch met een gevoel van tevredenheid verlieten wij ergens in de ochtend het Floriadeterrein. Nu, vijf jaar later, kijk ik er heel anders tegenaan. Door de ijver en visie van Duncan en ID&T is Mystery Land uitgegroeid tot het meest vooruitstrevende en mooiste festival in woord en daad. Een waardig smeltkroes van verschillende lagen, muziekstijlen en mensen. Daar moet en wil je bij zijn! Het is voor mij dan ook een grote eer om dit jaar op de mainstage te mogen draaien en wederom mijn eigen Dirty Dutch stage (inmiddels een stuk drukker dan vijf jaar geleden) te hosten. Duncan geloofde in mij en Dirty Dutch en de behoefte om Mystery Land mee te mogen vieren is grenzeloos gegroeid, net als de visie van Duncan. Hij had dus toch gelijk.

Chuckie